Gideyim ben,çok kaldım...

Yola çıkma vakti geldi sonunda.18 nisan da konsolosluğa gelin kitty wu hanım,verelim şu vizenizi de artık bi susun dediler.Şaşkınım,mutluyum,heyecanlıyım,paniğim,salağım.

Ama sekiz aydır içimde çırpınan o minik kuş sonunda kanatlanıp uçabildi.Daha ne olsun ki?Hızlandırılmış bir hazırlanma süreci içindeyim bugünlerde.Uzun ve anlamlı cümleler kurmakta zorlanıyorum. Çünkü tatlı bir telaş ve heyecan tarafından ele geçirildim ve hiç şikayetçi değilim. Yine gelicem uzun uzun anlatmaya.

Çok Önemli Not:Beklerken beni merak eden teyzenteyfik kardeşim sen birtanesin.Tek okuyucum olduğun için değil tabii ki. :))

Beklerken ben....

Rüyada ki Anne

bugünlerde rüyalarımda hep anne oluyorum.bazen minicik kapkara bir oğluşa bazen sapsarı bonus kafa bir meleğe sahip,ama her durumda çok mutlu olduğum rüyalar.peşlerinden koşturduğum,dans edişine güldüğüm,ben nasıl dokunucam diyecek kadar minik olmasından endişelendiğim,havalara atıp tuttuğum anlar o kadar gercek ki uyanınca çok şaşırıyorum, nerdesin diye?

ben bu rüyaları çok seviyorum.